این روزها همه جا صحبت از خرید عید و خونه تکونی و سفره هفت سین و ... و خلاصه مقدمات رفتن به پیشواز سال جدیده و بهار داره کم کم از راه می رسه . همیشه دو هفته آخر سال ما شمارش معکوس رو شروع می کنیم و برای هر روز یک لیس کامل از کارهای عقب افتاده داریم که باید انجام بدیم و اگه چیزی جا بمونه قطعا به لیس فردایش اضافه میشه ! خلاصه تا آخرین لحظه این تکاپو و هیجان ادامه داره . نمی دونم چرا من از وقتی یادم میاد همیشه روزهای آخر سال رو بیشتر از خود عید دوست داشتم ،انتظار رسیدن بهار ونوروز شیرنی و قشنگی خاصی داره که همیشه برایم پر خاطره بوده. آندیا هم از این سیستم جدید کلی لذت می بره هرروز برنامه متنوعی داره از بهم ریختگی و شلوغی سیستم خونه گرفته تا برنامه های مختلف بیرون همه و همه برایش تازگی داره و کلی مشعوفش می کنه ! البته همچنان با لباس پوشیدن مشکل داره و هر بار قبل از بیرون رفتن باید ساعتها تعقب و گریز داشته باشیم.
دیروز که عجله دشاتم طبق معمول صبح سر لباس پوشیدن درگیر شدیم. من هم گفتم پس آندیا بمونه خونه و مامی تنهایی بره دده ! آندیا هم بدون توجه به حرفم به بازیش ادامه داد ! من هم خیلی جدی رفتم بیرون و در رو پشت سرم نیم باز گذاشتم . .... چند ثانیه سکوت .... بعد صدای قدمهای تندش که اول از دور و بعد از نزدیک شنیده میش ... نفسم رو تو سینه حبس کرده بودم و یک گوش پشت در کمین کرده بودم. ... تا 38 شمردم ، که در کاملا باز شد و آندیا با یک لنگه جوراب در یک پا و یک لنگه کفش توی پای دیگه در حالیکه به سختی داشت کاپشنش رو تنش می کرد جلوی در ظاهر شد... یک نگاه به روبه رو انداخت و صدایم کرد ؟
مامانه ! مامانه ! بیا !
بازهم سکوت کردم !
اینبار چهره بشاش و چشمهای شیطونش درهم رفت و لبهایش رو ورچید و با بغض صدایم کرد : مامانه آندا ... ایندا! (آندیا ... اینجا !)
دیگه طاقت نیاوردم و محکم بغلش کردم ... خودش کمک کرد و لباسهایش رو سریع پوشید و تا شب هم اصلا بهانه گیری نکرد ... فقط تند تند بغلم می کرد و بهم لبخند میزد و بوسم می کرد ... یعنی تو افکار قشنگش چی می گذره !؟
اما این روش دیگه برایش پیش پا افتاده شده و حالا دیگه روش های حرفه ای تری بکار می بنده .
مثلا دیروز موقع خالی کردن کشوی لوازم تحریر مچش رو گرفتم و بعد از کمی درگیری راضیش کردم که بریم توی اتاقش و با هم بازی کنیم . چند دقیقه بعد لگویش را آورد داد دستم و گفت باز کن و بعد هم ازم خواست که برایش یک چیزی درست کنم . اما وقتی مطمئن شد که گرم کارم. آروم از اتاق اومد بیرون و دوباره رفت سراغ کشوی لوازم تحریر ... 
و کلی هم از این کارش لذت می برد. دفعه آخر جلویش رو گرفتم 
و دستش رو گرفتم و بردم کنار عروسکهایش و گفتم برای نی نی کتاب بخونه! چند دقیقه بعد ...
من رو که دید یک جیغ توام با خنده عشوه آمیز تحویلم داد و پیروزمندانه به سرعت باد از آشپزخونه رفت بیرون. 
تو چشمهایش برق شیطنت بود و خوب می دونست که چه کلاهی سرم گذاشته برای بدست این موفقیت ...! 
عقربه های ساعت که به 4 نزدیک شد با خودم گفتم راستی من بی حوصله ام یا ... ...و وقتی آروم آروم سرش رو شونه هام افتاد و پلکهایش سنگین شد تو قیافه معصومش ، تو لبخند شیرینش ... شاید داشت خواب می دید ... تاثیر یک چیز رو خیلی خوب می تونستم مجسم کنم ... لحظه جدایی صبح و وقتی که چشمهای قشنگش رو باز می کنه و می بینه که باز مامی قالش گذاشته و رفته ؟! 
سفر کوتاه و دلچسب و البته خاطره انگیز ما برای آندیا در عین حال تجربه اولین سفر بدون بابا فرشید هم بود. اما عادات غذایی و خوابش (بر خلاف سفرهای قبلی ) به کلی بهم ریخته بود . مثلاٌ شبها به سختی می خوابید و در عوض روزها بی موقع خوابش می برد ! . صبحانه نمی خورد ! (آندیا معمولا به این وعده غذایی خیلی علاقه داره) طی روز هم بیشتر با خوردن تنقلات و ... خودش رو سیر می کرد و خلاصه حسابی شده بود یک آندیای بازیگوش و حرف گوش نکن ! توی مراکز خرید هم با حداکثر سرعت می دوید و از پله ها بالا و پایین می رفت بدون اینکه ذره ای احساس خطر یا ترس بهش دست بده. چند بار خودم رو از تیررس نگاهش دور کردم که ببینم نگران میشه یا نه ... که دیدم اصلا نه انگار که نه انگار که نه انگار ... مثل یک خانوم متشخص و عاقل و بالغ به بوتیکهای مورد علاقه اش سرک می کشید و ویترین های پر زرق و برق رو ورانداز می کرد و حسابی هم کیفش کوک بود ...
این هم گزارش تصویری از شن بازی شیطونکها در کنار ساحل
موقع برگشت تمام کفش و لباسهاشون پر از شن شده بود ...
آندیا و فاطمه زهرا در زمین بازی کنار ساحل
آندیای مستقل ! در مرکز خرید پردیس 1
شیطونک کوچولوی من به دنبال پله های خروج ...!
سخره و آبشار نمای ورودی مرکز خرید پردیس 1 و 2 که وروجکهای ما کلی اونجا بازی کردن و دنبال هم دویدن و ...
اگه گفتین این دو تا خانوم خوشگله کجا هستن ؟ روی صندلی؟ نه نشد !
این شیطونکهای ناز تو کشتی طاوس منتظر شروع برنامه هستن !
قرتی خانوم آماده برای گردش عصرگاهی ...
خوشگلهای ناز در فروشگاه کفش و کیف ... آی کیف میداد خرید کردن !
آندیا و ژست تازه اش ...
طلا خانومها و شیطنت های قبل از خواب (ساعت حدود 3 بامداد..!)
پ ن 2 : میگم شامه ما ضعیف شده یا امسال اصلا نوید عید و بوی نوروز و بهار به مشام نمیرسه !
540 روز از قشنگترین روز زندگیمون میگذره ... اما انگار همین دیروز بود که با اومدنت رنگ رویاهامون رو طلایی کردی ...
آندیا و میز شام هجدهمین ماهگرد
دخملک دیگه خانوم شده ... دیگه شخصیتش کاملاٌ شکل گرفته ... حس استقلال طلبی و خود مختاری روز به رو روز تو رفتارش بیشتر و بیشتر مشهود میشه . از این که نظرش رو به ما تحمیل کنه لذت می بره. رضایت و مخالفت ما رو موقعی که سراغ یک کار تازه میره خیلی راحت از نوع نگاه و برخورد ما می فهمه و لی ترجیح میده کاری که خودش دوست داره انجام بده.
خانومچه ما دوست داره ....خودش لباسهایش رو تنش کنه ... غذایش رو به تنهایی بخوره ... از توی یخچال خوراکی مورد علاقه اش رو پیدا کنه و برداره ... کفش و کلاه و عینکهای مختلف رو جلوی آینه امتحان کنه! ... گوشی تلفن رو برداره و با گفتن یک الو ... مکالمه رو قطع کنه ! ... موهای خودش و عروسکهایش رو شونه کنه ... دندونهایش رو مسواک بزنه یا بصورتش کرم بماله ... خودش CD مورد علاقه اش رو تو دستگاه بذاره و روشن کنه و خلاصه تو همه چیز و همه کاری که به خودش مربوط میشه (و یا گاهی مربوط نمیشه !) دخالت مستقیم داره... باورم نمیشه که این عروسک سخنگو با شیرین کاریهاش همون موجود افسانه ای کوچولو و قشنگه 18 ماه پیشه که حتی حرکت دست و پا و نگاهش چندان ارادی نبود و تمام وجودش به ما وابسته بود ... اما هنوز اون چشمهای سیاه درشت و نگاههای کنجکاو اولین ساعتهای تولدش به یادگار از دوره نوزادی تو خنده های شیرینش مونده که منو برمی گردونه به اون لحظه های خوش و فراموش نشدنی ... گوهر نابم ، دردونه طنازم حالا دیگه این مامانه که جودش به وجودت بسته است ...
این هم دخملک وکیک 1/5 ماهگیش 
اگه گفتین دفعه چندمه که دارم این شمعا رو فوت میکنم !
حالا نمیشه یکدفعه دیگه هم شمعها رو روشن کنین ... می خوام دوباره فوتشون کنم ! 
اگه بگم دخملک روز به روز شیرین تر میشه ... دروغ گفتم! ... آخه شیرین برایش خییییییییییلی کمه !
اگه بگم هر روز عاشق ترمون میکنه و هرروز بیشتر تو دلمون خونه میکنه ... حتی تو اون گوشه های دنج و خلوتش یا کنجهای تنهایی و ساکتش ... حسابی برای خودش جا باز میکنه ... بازهم برایش خییییییلی کمه !
می خوام بگم تمام عمرم رو برای تو می خوام و تو رو برای تمام عمرم ... اما نه ! یک عمر خیلی کمه !
می خوام بگم بودنت یعنی همه چیز و نبودنت یعنی هیچ چیز ... بودنت برای ما یعنی عشق یعنی امید ... یعنی حرکت و پویایی ، یعنی سادگی و نشاط ک ودکانه ، یعنی بازی ..... بازی ..... و بازهم بازی ...
مامان نوشت 1 : هر روز که میگذره دوریهای چند ساعته از دخملک سخت تر میشه ، صدای خنده ها و شیطنتهایش برایم غذای روح شده ، دستهای گرم و مهربونش که مدام موقع بازی دور گردنم حلقه میکنه شده تنها انرژِی درونی لازم ، پوست لطیف و گرمش که خیلی مهربون به صورتم می چسبونه ... برایم شده انگیزه آرام نشستن در اوج کار ، لذت شنیدن صدای منظم و عطر نفسهایش شده انگیزه آرامش درون ... تنها دلیل بودنم .
مامان نوشت 2 : آندیا اغلب عصر که میرم خونه مامانی دنبالش ، با شنیدن صدای زنگ در میاد جلوی در ، تو چشمهایش برق شادی موج می زنه و صدای خند ه های شیرینش تو راه پله ها می پیچه ، اما وقتی می رسم هنوز از گرد راه نرسیده باید بازی رو شروع کنیم ... تا .... مگه دخملک خسته میشه ! گاهی نفسهایش به شماره می افته اینقدر از روی مبل و صندل و میز بالا و پایین می پره .
مامان نوشت 3 : کوچولوی بازیگوش من دیروز صبح سفارش املت داد ! بعد هم ظرف غذاشو برداشت برد تو خونه چادریش و همه رو در خلوت خورد !
مامان نوشت4 : بنظر شما کدوم وبلاگ آندیا راحت تر باز میشه اینجا یا خونه دوم آندیا 
در سهشنبه ٢۸ اسفند ۱۳۸٦ - 
