ازاوجاییکه آندیا از بدو تولد پیش مامان من بوده و تقریبا بیشتر آموخته هاش تا به امروز حاصل زحمتهای مامانیش بودهو حسابی بهشون عادت کرده ، من هیچوقت نگرانی از بابت نگهداری آندیا و بازگشت به کار نداشتم . هر چند که دوری از طفلکم هر روز داره سخت از قبل میشه و خیلی وقتها بد جوری دچار وجداد درد میشم ، ولی بهرحال بهترین تصمیمی که میشد گرفت همین بود و لاغیر. اما حالا داشته باشین اینور قضیه رو ... آندیا خانوم ما تقریباٌ مدتیه که کاملا متوجه برنامه روزانه اش هست ، یعنی عصرها کاملا زمان اومدن من رو تشخیص میده و حتی تاخیر های کوچک هم موجبات رنجش خانوم رو فراهم میکنه ... بعد برای تلافی هم راههای خاص خودش رو داره مثلا قهر میکنه ، گاهی وقتها لجبازی میکنه و کارهایی که میدونه نباید انجام بده با سماجت انجام میده . اما روشی که تازهگیها پیش گرفته خیلی جالبه میگین نه ملاحظه بفرمایین :

 - - عصر که اومدم مامانی برایش سوپ پخته بودن ، هر کاری کردم لب نزد ، آخرسر هم قاشق رو گرفت و بشقابش رو هم خالی کرد روی میز ... من هم یک اخم معنی دار بهش کردم و موضوع همینجا ختم شد. اما 5 دقیقه بعد مامانی برایش دوباره سوپ ریختن و اینبار آندیا خیلی با اشتها تمامش رو خورد..

- یکساعت بعد آندیا طبق معمول سنگهای شومینه رو یکی یکی برمی داشت و می برد در نقاط مختلف و نامعلومی از خونه پخش می کرد ، با زهم تلاشهای اینجانب برای توقف پروژه بزرگ خانوم بی نتیجه موند و کم کم داشت کار به جاهای باریک میکشد که مامانی از آشپزخانه اومدن بیرون و با یک جمله عادی پروژه خانوم را نیمه کاره خوابوندن انگار آب روی آتش خانوم دیگه طرف شومینه هم نمی رفت ...

 - آخر شب که می خواستیم بریم شیطونک بازیش گرفته بود و به هیچ قیمتی نمیذاشت کفش و لباس تنش کنیم. دیگه " آندیا بیا جی جی ببوش بریم ده ده" و "آندیا بیا بریم پیشی ببینیم" و " بریم پیش خاله جی " و خلاصه هر ترفندی بکار بردیم بی فایده بود خانوم از زیر این میز در میومد می رفت زیر یک میز دیگه ... آخر هم رفت بغل مامانی و خودش در پوشیدن لباس همکاری کرد ... خلاصه این روند در چند روز گذشته ادامه داشته و هر کاری که ما بگیم آندیا عکسش رو انجام میده و هر کاری که مامانی بگن بدون چون و چرا انجام میده و بعد هم یک نگاه معنی دار به ما میکنه که یعنی : ایییییییییییییییینه ...
 
 نمیدونم دردونه کوچولوی لجباز ما داره شخصیت شکل نگرفته اش رو به رخ ما میکشه یا می خواد میزان علاقه ما ر و به خودش بسنجه ، یا ... اصلاٌ میگیرم میخورمش اینجوری خیلی بهتره ...

پ ن 1 : چند روز پیش رفتیم خرید آندیا هم به سلیقه خودش یک چیزهایی از توی غرفه ها برمی داشت و میگذاشت تو سبد خرید ( همین سبد چرخ داری که تویش نشستن ) بعضی وقتها هم یک چیزهایی رو از چرخ می انداخت بیرون ( خوب لابد بچه ام می خواست با این روش به چرخه اقتصادی خانواده کمک کنه ) موقع حساب کردن هم توی صف انتظار صندوق چند تا بسته رنگی و بزرگ رو از چرخ بغل دستی گذاشت تو ی چرخ ما و جایش یک بسته دستمال کاغذی گذاشت توی چرخشون ...

 

مامان فدای سلیقه ات ، حالا خوب فکر کن ببین دیگه چیزی لازم نداریم ؟

پ ن 2 : نمی دونم چرا آندیا همش دوست داره وسایل سنگین رو جابجا کنه مثلا یک کیف سنگن تر ازخودش رو میگیره و به سختی دنبال خودش می کشه  یا صندلی رو کشون کشون می بره وسط مبلها و ... چند روز پیش میز وسط حال رو اینقدر حول داد تا رسید به دیوار بعد ناراحت بود که چرا جلوتر نمیره ...   آخر شب هم که بابا فرشید اومد گفت : "اه چه خوب شده ، تغییر دکوراسیون دادی ... "

 

عسل خانوم روزی چند بار میره توی این سبد و بعد برای بیرون اومدن کلی زحمت میکشه ... حالا چرا ، معلوم نیست. میگم کسی جای بهتری برای بازی سراغ داره خوب بگه ... مشکلیه ...

+  نوشته شده توسط در  سه‌شنبه ٢٠ شهریور ۱۳۸٦    -  نظرات شما ()

آندیا می آید ...

روزهای پایانی انتظار نزدیک شده بود ... انگار هر چه میگذشت التهاب و اضطراب من هم بیشتر میشد تا دیروز با دیدن کفش و لباسهای کوچولویش و اسباب بازیهایش دلخوش بودیم و هر روز چند نوبت وسایل رو چک می کردیم و دوباره از اول می چیدیم ... یعنی هیچی کم نیست؟ ... نکنه چیزی از قلم افتاده باشه ... اما امروز ... فرشته کوچولوی ما دنیا رو با چشمهای قشنگ خودش خواهد دید ... برای آخرین بار به تصویر دوتاییمون توی آیینه نگاه کردم ، می دونستم که دفعه بعد که جلوی آیینه می شینم ، می تونم صورت مثل ماه دلبرکم رو به صورتم بچسبونم و صدای نفسها و بوی خوش تنش رو حریصانه ببلعم. برای رفتن هم عجله ای نداشتم ، می دونم که دلبرک مثل خودم آروم و صبوره ، برای این نتیجه گیری نه چندان عجولانه هم خیلی دلایل داشتم ، یکیش اینکه آندیا اینقدر صبر کرد تا دکترش از سفر خارج برگرده... واینقدر صبر کرد تا مامان و بابا خونه رو عوض کنند و شرایط رو از هر لحاظ برای حضور گرم و شیرینش محیا کنند ... با این حال برای اومدنش که بهترین دلیل زندگیمونه زیاد منتظرمون نگذاشت ...

برای چندمین بار به ساعت نگاه کردم 2.302.30بامداد ... هنوز باور نداشتم ... نه حتماٌ اشتباه میکنم ، بهتره سعی کنم بخوابم ... اما چرا خوابم نمیبره ... انگار کانتراکشنها داشت شروع میشد ... نگاههای مهربون و امید بخش مامان و خنده های شیرینش بهم انرژی خاصی میداد... دوباره چشمهایم رو بستم ، اینبار تو رویاهای شیرینی غرق شدم ... صدای خنده های پر هیاهوی چند تا بچه که وسط یک باغ پر از گل دنبال هم میکردن و مدام می خوردن زمین و دوباره بلند میشدن و از پرچین وسط باغچه ها می پریدن ... نمیدونم کجا بودم ولی ... همه اینها رو می دیدم و می شنیدم. .. حیف که زیاد طول نکشید ... از جا پریدم ، دوباره شروع شد... اینبار ولی ... شدیدتر از قبل... فرشید آروم صدایم کرد ... یک برقی توی چشمهایش بود که با همیشه فرق داشت ، دستم رو گرفت و با لبخند گفت ... بلند شو بریم... وقتشه!... به بیمارستان که رسیدیم دوباره به ساعت نگاه کردم ... 3.30 بامداد... دلم می خواست زمان زود بگذره ، وگذشت ... باورم نمیشد آغاز سپیده دم برای ما با طلوع خورشید زندگیمون آندیا شروع شد ، دقیقا 6.10 دقیقه صبح بود ... شنیدن صدای لطیف و شیرینش برای اولین بار ، قلبم رو به لرزه انداخت . دستهای کوچولویش را آروم ولی پر انرژی و مصمم تکون میداد ، انگار زیاد هم از وضعیت جدیدش راضی نبود ، شاید هم چرت شیرین صبحگاهیش پاره شده بود. اولین تصویری که تو ذهنم نقش بست یک صورت گرد مثل ماه بود با گونه های صورتی و لبهای قرمز و چشمهای درشت و گیرا که از همون موقع با کنجکاوی همه چیز رو دنبال می کرد، انگشتهای کشیده و ناخن های بلندش هم دائما پوست لطیف صورتش رو می خراشید. اینقدر هیجان داشتم که نمی دونستم چی بگم ، یا چی صدایش کنم ، تا حالا موجودی به این زیبایی و پاکی ندیده بودم . موجودی که تمام وجودش مال تو و از توست و بودنش وابسته به تو است . اما این عزیز دل از همون موقع شد فرمانروای مطلق و تک ستاره آسمون قلبمون و اومد که بشه همچو نفس ... ممد حیات و مفرح ذات ...

دلبندم ، حال اما 365 روز شیرین از اون لحظه زیبا میگذره و ما هنوز در شگفتی و افسون نگاه تو جا مانده ایم ...

 عشق مامان به خونه قلب ما خوش اومدی ، تولدت مبارک .

Cool Slideshows!

+  نوشته شده توسط در  دوشنبه ٥ شهریور ۱۳۸٦    -  نظرات شما ()

 
ما که نفهمیدیم این خانوم چه اصراری دارن روی طبقه پایین میز  اونهم با این سختی   بشینن

 

به آندیا گفتم مامان یک ژست بگیر ... اونهم دل منو برد

یکسال می گذره از زمانی که مسافر کوچولوی ما با کوله باری از شادی و نشاط و تحرک قدمهای ظریف و مصممش رو به زندگی ما گذاشت و تو اعماق دلمون خونه کرد . اومد نشست تو قلبون ... شد عزیز دلمون ... شد خورشید حیاتمون ... شد امید زندگیمون ... شد انگیزه فرداهامون ... شد دلیل بودنمون ... شد ... هرچی که بود و نبود...

 

شما فکر میکنین این کفشها اندازه ام باشه... صدایش که خیلی خوبی... الان امتحان میکنم ...

 انگیزه استقلال طلبی روز به روز بیشتر در آندیا بروز میکنه واین یک حس غریب و دوگانه در من ایجاد میکنه که این روزها شده یکی از دغدغه ها و دل مشغولیهایم ... از این که وابستگی اش بهم کم میشه هم خوشحالم و هم... نگران.

 اینهم پایان کار...

+  نوشته شده توسط در  پنجشنبه ۱ شهریور ۱۳۸٦    -  نظرات شما ()