این عسل خانومی که اسمش اون بالا و تصویر شیرینش این پایینه ، دییییییییگگگگگه ما را کشته. چرا؟ دخمل نازی که تا یکسالگی عادت داشت هر شب (به استثنای بعضی شبها که البته قابل اغماضه) سر ساعت بخوابه حالا دیگه به شب نشینی و شیطنتهای شامگاهی و گردشهای شبانه و نیمه شبانه عادت کردن و به خواهشهای ملتمسانه ما هم برای دعوت دخملی به خواب و چشمهای خواب آلود و چراغهای خاموش و برقراری سکوت و همه و همه ، کوچکترین توجهی نمیکنن ... شبها ما میمونیم و یک عسل خانوم سرشار از انرژی و پویایی که از این اتاق به اون اتاق می دوه و وسایل ریز و درشت جابجا میکنه. کسی ندونه فکر میکنه خانوم دارن مقدمات اسباب کشی رو فراهم میکنن. هر وقت هم احساس کنه از دستش دلخوریم زود میاد دستهای کوچولوی توپولیش رو دور گردنمون حلقه میکنه و چند تا بوس هوایی هم برامون می فرسته و صورت مخملی نرم و صورتیش رو محکم می چسبونه به صورتمون. که تا مدتها از حرارتش گر بگیریم و عطش چلوندن و بوییدن و بوسیدنش بیشتر و بیشتر از اعماق وجودمون زبانه بکشه. آخ که هنوز هم باور نداریم که چطور مهر این عروسک آروم آروم و پاورچین و پاورچین اومد نشست تو دلمون و هنوز نیومده شد گل همیشه بهار باغ خاطراتمون ، شیرینی امروزمون و امید فرداهای نیومده مون و افق زیبای دوردستمون ..... آخ که مامان چقدر دوستت داره کوچولوی خواستنی ... نگی این حرفها تکراری شدن ویک حرف تازه تر بزن ... خواستن تو هیچوقت عادت نمیشه، همیشه مثل عطر نفسهای پر طراوتت ، مثل خنده های شیرین وانرژی بخشت ، مثل برق پر مهر نگاهت سبز و تازه میمونه که هر روز یک جور قند تو دلمون آب میکنه ...

خوشگل خانوم در حال انتخاب تاج عروس برای خاله جی

+  نوشته شده توسط در  یکشنبه ٢٢ مهر ۱۳۸٦    -  نظرات شما ()

دیروز از توی راه با خودم فکر کردم الان می رم خونه و کلی کارهای عقب افتاده ام رو انجام میدم و از لیست خرده کاریها حذفشون می کنم. در خونه رو که باز کردم از همون دم در اسباب بازیهای و وسایل مختلفی که از توی کمد ها و کشو ها و کابینتهای آشپزخونه وسط زمین پخش و پلا بودن یکی یکی جمع می کردم و آندیاهم پشت سر من دوباره یک چیزهای دیگه رو ولو می کرد ...  هرطرف هم که می چرخیدم شیطونک پشت سرم بود همش باید مراقب باشی که نخوری بهش ... آخر سر رفتم تخت و پارکش رو آوردم جلوی تلویزیون و خانوم رو با کلی اسباب بازی توی تخت تنها گذاشتم ...

... یک ربع بعد اومدم بهش سر بزنم دیدم بالشش رو گذاشته زیر پایش و دستش رو دراز کرده روسری من رو از روی مبل برداره . بعد روسری رو می کشید روی سرش و با Baby T.V.  دالی بازی می کرد من هم با خیال راحت رفتم دنبال بقیه کارهایم ...

 ... ده دقیقه بعد دوباره اومدم سراغ شیطونک..... واییییییییییی.... روسری رو گیر داده بود به لبه یک تختش ویک پایش هم از تخت بیرون بود ...    می خواست مثل طناب با اون از تختش بیاد پایین ...

... ایندفعه دیگه کسی جلوی منو نگیره می خواااااااااااااااام بخورمش ....

+  نوشته شده توسط در  دوشنبه ٢ مهر ۱۳۸٦    -  نظرات شما ()