یادمه اونروزها که هنوز فکر بزرگ کردن یک کوچولوی دوست داشتنی که پاره ای از وجودت باشه در ذهنم جا نمی گرفت. همیشه فکر می کردم بچه ها موجودات ضعیف و شکننده ای هستند که فقط باید مثل یک گل گلخونه ای ازشون مراقبت بشه و شاید نیازهای اولیه زندگی مثل آب و غذا و پوشاک و استراحت و ... تنها چیزهایی هستند که کودک در اوان طفولیت و تا رسیدن به سن خردسالی بهشون نیاز مبرم داره! ... و شاید ... حتی فکرش رو هم نمی کردم که برسه روزی که بخوام کودک دوساله ام رو روی زانوهایم بشونم و بعد از اینکه چندین کتاب پر نقش و نگار و آهنگین رو برایش دوره کردم 
، دستهای کوچولویش رو اینقدر محکم دور گردنم حلقه کنه که نفسم بند بیاد! 
... اونوقت بعد از چند لحظه مثل ماهی از تو بغلم لیز بخوره ... چند قدم فاصله بگیره ... با دقت تو چشمهایم نگاه کنه ... صدایم کنه! ... و بعد با یک قیافه متفکرانه بگه :
- مامی جون حالا خودت برای آندیا صحبت کن!
یعنی چی بگم عزیزم؟ ... می خوایی بازم کتاب بخونیم؟؟؟- نع! کتاب نع! بگو بیاعسلم! ... بیاقربونت برم! ...بیا بوست کنمممم!
دیگه چی بگم؟؟؟ - دیگه ... بگو ووو! دوستت دارم یکعالمه ... هر چی بگم بازم کمئئئئه ؟؟؟
دیگه می گیرم می خورمت ها ؟- نه اینجا نخورررررررر
... بریم پارک! ... من پشت سرسره گم میشم ... شما بیا قایمم رو پیدا کن!!! 
1. توی پارک داشت بسرعت میدوید. پایش بین فوم های کف زمین بازی گیر کرد و سکندری خورد! ... اما در آخرین لحظه تعادلش رو حفظ کرد و به دویدن ادامه داد ... نیمساعت بعد وقتی داشتیم بر میگشتیم خونه ...
آندیا : مامی جون آندیا داشت می خورد زمین تو پارک ... یادته؟؟؟ (روی کلمه یادته خیلی مکث کرد ...)
من : آره عزیزم ... باید مواظب باشی نخوری زمین ...
آندیا : (خیلی جدی و متفکر!) اوهوممم! دیدی آندیا خودش بلده نخوره زمین!!
2. خطاب به تنها دخترم : این روزها تو تمام لحظه های شیرین و پر خاطره با تو بودن ... خوشحالترم از همیشه چون " تو همونی که می خواستم ! " 
3. چند روز پیش با یک جفت چشم کنجکاو و لبریز از برق شیطنت بهم گفت : مامی می خوایی برات شعر زود باش زود باش بخونم ! ؟؟؟ ... با عجله دوربین رو آماده کردم و گفتم آره عزیزم بخون ... (گفتم نکنه بچه ام طبع شعر داره و ما بی خبریم ...!)
.... اون هم این کلیپ کوتاه رو با دور تند اجرا کرد .... 
در سهشنبه ۳٠ مهر ۱۳۸٧ - 
...)
